dudy

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

dudy (język polski)[edytuj]

dudy (1.1)
wymowa:
IPA[ˈdudɨ], AS[dudy]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) muz. ludowy instrument muzyczny z grupy aerofonów stroikowych; zob. też dudy w Wikipedii
(1.2) pot. podroby, wnętrzności zwierząt (płuco, serce i wątroba)
(1.3) reg. pozn.[1] płuca (zarówno zwierzęce jak i ludzkie)
odmiana:
(1) blp (patrz uwagi)
przykłady:
(1.1) Ten Szkot gra na dudach.
(1.1) Mój tata grał na dudach; pięknie grywał pijany, • Ale kiedy na trzeźwo, okropnie rzępolił (…)[2]
(1.2) Wątróbka była tania, lub tzw. dudyśledziona, płuca, kawałek serca itd.[3].
(1.3) Coś mu tak w tych dudach rzęziało[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) grać na dudach
synonimy:
(1.1) reg. kozioł, gajdy, koza, niepoprawnie kobza
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dudziarz, przest. dudarz; zdrobn. dudki
związki frazeologiczne:
(1.1) dudy w miech
(1.2) barszcz na dudach albo dudkach
etymologia:
uwagi:
(1.1) słownik Szymczaka[4] podaje formę lp: duda
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Instrumenty muzyczne
(1.2) reg. małopolski, reg. maz., reg. łódz.[3]
tłumaczenia:
(1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: płuco
źródła:
  1. 1,0 1,1 hasło dudy w: Słownik gwary miejskiej Poznania, red. Monika Gruchmanowa i Bogdan Walczak, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. J. Słowacki: Balladyna
  3. 3,0 3,1 hasło dudy w: Danuta Bieńkowska, Marek Cybulski, Elżbieta Umińska-Tytoń, Słownik dwudziestowiecznej Łodzi, s. 192, Łódź, WUŁ, 2007, ISBN 978-83-75-25095-4.
  4. hasło duda w: Słownik języka polskiego, red. Mieczysław Szymczak, t. I, s. 466, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 1992, ISBN 83-01-10902-5.

dudy (język czeski)[edytuj]

dudy (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, liczba mnoga

(1.1) muz. dudy
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: