cerber

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: Cerber

[edytuj] cerber (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) żart. żartobliwie czujny i pilny dozorca, człowiek ograniczający czyjąś swobodę

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza cerber, ~a, ~owi, ~a, ~em, ~ze, ~ze; blm bez liczby mnogiej; lm liczba mnoga ~y, ~ów, ~om, ~ów, ~ami, ~ach, ~y przykłady:

(1.1) Moja mama to straszny cerber, nie mogę się nigdzie ruszyć bez jej pozwolenia.

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia: pol. polski Cerber z gr. Greka Κέρβερος (w mitologii greckiej pies pilnujący Hadesu)^[1]
uwagi: tłumaczenia:

• duński: (1.1) kerberos w rodzaj wspólny, cerberus w rodzaj wspólny

źródła:

1. ↑ Władysław Kopaliński, Słownik eponimów czyli wyrazów odimiennych, s. 50, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996. ISBN 83-01-11978-0.