rzeźba

rzeźba (język polski)

rzeźba (1.2)

wymowa:

IPA: [ˈʒɛʑba], AS: [žeźba] wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) szt. sztuka dziedzina sztuk plastycznych związana z tworzeniem trójwymiarowych form z różnych materiałów; zob. zobacz też rzeźba w Wikipedii

(1.2) szt. sztuka trójwymiarowy obiekt będący formą artystyczną

(1.3) geogr. geografia geol. geologia ukształtowanie terenu; zob. zobacz też rzeźba terenu w Wikipedii

(1.4) ukształtowanie budynku

(1.5) pot. potocznie ukształtowanie powierzchni, ciała

odmiana:

przykłady:

(1.1) Dziś na zajęciach z rzeźby wypalaliśmy nasze gliniane naczynia.

(1.2) Wenus z Milo to marmurowa rzeźba, która znajduje się w Muzeum Luwru.

(1.2) Chuligani zniszczyli rzeźbę papieża.

(1.3) Wydma jest formą rzeźby powierzchni ziemi pochodzenia eolicznego.

(1.5) Trening na rzeźbę – to trening, którego celem jest nadanie mięśniom odpowiednich kształtów i proporcji.

składnia:

kolokacje:

(1.1) studiować rzeźbę

(1.2) ~ w kamieniu/z marmuru

(1.5) ~ klatki piersiowej

synonimy:

(1.1) rzeźbiarstwo n rodzaj nijaki

(1.3) relief m rodzaj męski

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik rzeźbiarski

rzecz. rzeczownik rzeźbiarz m rodzaj męski, rzeźbiarka f rodzaj żeński, rzeźbienie n rodzaj nijaki, rzeźbiarstwo n rodzaj nijaki, płaskorzeźba f rodzaj żeński

czas. czasownik rzeźbić ndk. aspekt niedokonany, wyrzeźbić dk. aspekt dokonany

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.2) carving; (1.1-2) sculpture; (1.3) lie; (1.4) architecture
• arabski: (1.2) نحت ,تمثال
• esperanto: (1.1) skulptarto; (1.2) skulptaĵo
• francuski: (1.1-2) sculpture f rodzaj żeński
• włoski: (1.1) scultura f rodzaj żeński

źródła: