świekra

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

świekra (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈɕfʲjɛkra], AS[śfʹi ̯ekra], zjawiska fonetyczne: zmięk. utr. dźw. i → j  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przest.  matka męża[1], rzadziej żony[2][3]

rzeczownik, forma fleksyjna

(2.1) D.  lp  od: świekier
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Synowa patrzyła z podziwem na swoją świekrę.
(1.1) […] tak dawniej jak i dzisiaj u ludu, który tej nazwy w wielu stronach używa, świekier, świokier, świekra, świokra, świekrucha oznacza tylko rodziców męża, a teść i teściarodziców żony.[4]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) daw.  świekrew, daw.  świokra, reg.  świekrucha, teściowa, daw.  teścia, reg.  teszcza
antonimy:
(1.1) synowa, st.pol.  snecha, st.pol.  sneszka
hiperonimy:
(1.1) powinowata
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  świekrowy
rzecz.  świekier
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac.  socra
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: teściowa
źródła:
  1. hasło Pokrewieństwa w: Zygmunt Gloger, Encyklopedia staropolska, 1900–1903.
  2. Słownik języka polskiego, red. Witold Doroszewski, t. VIII, s. 1345, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1958–1969.
  3. Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. VI, s. 779, Warszawa 1900–1927.
  4. Z. Gloger: Encyklopedia staropolska