panować

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

panować (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[pãˈnɔvaʨ̑], AS[pãnovać], zjawiska fonetyczne: nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik

(1.1) być panem, władcą kraju, królestwa
(1.2) być panem, przywódcą czegoś
(1.3) podporządkowywać coś sobie, mieć władzę nad czymś
(1.4) występować, pojawiać się
(1.5) pot. określać kogoś mianem pana / pani, podczas gdy ta osoba nie widzi takiej potrzeby
odmiana:
koniugacja IV
przykłady:
(1.3) Nie umiesz panować nad nerwami.
(1.4) Po wizycie Laury w naszym domu panował radosny nastrój.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) władać, rządzić, królować
(1.2) przewodzić
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. panowanie n, panicz m, pan m, pani f, państwo n, panek m
czas. zapanować, opanować, opanowywać
przym. pański, opanowany, Pański
związki frazeologiczne:
stan panujący
etymologia:
uwagi:
(1.5) zwykle w formie przeczącej: nie musisz mi panować (mówić mi pan / pani)…
tłumaczenia:
źródła: