Przejdź do zawartości

władać

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

władać (język polski)

[edytuj]
wymowa:
IPA: [ˈvwadat͡ɕ], AS: [vu̯adać]
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany

(1.1) o królu, księciu: sprawować nad czymś władzę[1]
(1.2) przen. żart. szefować, kierować
(1.3) w odniesieniu do części własnego ciała: móc czymś poruszać[1]
(1.4) umieć posługiwać się czymś[1]
odmiana:
(1.1-4) koniugacja I
przykłady:
(1.1) Książę Jakub włada sprawiedliwą, lecz twardą ręką.
(1.2) Kierownik znakomicie włada całym naszym oddziałem. Dzięki niemu wszystkie sprawy załatwiamy w mgnieniu oka!
(1.3) Po sobotnim wypadku Marek stracił czucie w lewej części ciała, przez co nie mógł władać lewą nogą ani ręką.
(1.4) Doskonale władał szpadą, mało który szermierz mógł się z nim mierzyć.
składnia:
(1.1-4) władać + N.
kolokacje:
synonimy:
(1.1) panować, królować, sprawować władzę
(1.2) mieć władzę nad czymś, dowodzić, dyrektorzyć, grać pierwsze skrzypce, kapitanować, kierować, liderować, nadzorować, pociągać za sznurki, przewodzić, rządzić, stać na czele, szefować, wodzić prym, zarządzać, pot. zawiadywać
(1.3) mieć władzę w czymś
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. zawładnięcie n, władza ż, władze nmos, władanie n, władztwo n, władca m, władczyni ż, włodarz m, niedowład m
czas. zawładnąć dk.
przym. władczy, władny
przysł. władczo
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) czes.[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1 2 3 SJP.pl.
  2. Halina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 12.