orka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

orka (język polski)[edytuj]

orka (1.1)
orka (1.2)
orka (1.2) mechaniczna
wymowa:
IPA[ˈɔrka], AS[orka]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zool. Orcinus orca[1], drapieżny gatunek delfina, ubarwiony w czarno-białe plamy; zob. też orka w Wikipedii
(1.2) roln. czynność rozdrabniania i odwracania wierzchniej warstwa gleby; zob. też orka (rolnictwo) w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Orki polują stadnie, żywiąc się rybami i mniejszymi ssakami morskimi.
(1.2) Okopać by to trzeba, wody spuścić, pnie wywalić, kamienie wywieźć, chaszcze wyrąbać i dopiero się do orki zabrać![2]
składnia:
kolokacje:
(1.2) orka siewna / przedzimowa / agromelioracyjna / wiosennarobić / zrobić / wykonać / wykonywać orkę • orka końmi / wołami / traktorem • orka mechaniczna
synonimy:
(1.1) miecznik
(1.2) oranie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
(1.1)
przym. orkowy
(1.2)
rzecz. oracz m, oranie n, podorywka f, zaoranie n, orczyk m
czas. orać ndk., zaorać dk.
przym. oraczy, orny
związki frazeologiczne:
orka na ugorze
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ssaki
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło Orcinus orca w: Wikispecies – otwarty, wolny katalog gatunków, Wikimedia.
  2. M. Konopnicka: O krasnoludkach i o sierotce Marysi

orka (język baskijski)[edytuj]

orka (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) zool. orka[1]
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) ezpalarta
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

orka (język islandzki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) moc, energia

czasownik nieprzechodni

(2.1) wpływać
odmiana:
(1.1) lp ork|a, ~u, ~u, ~u (~an, ~una, ~unni, ~unnar)
przykłady:
(1.1)
składnia:
(2.1) orka á + B.
kolokacje:
(1.1) raforka
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

orka (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik nieprzechodni

(1.1) być w stanie, móc, potrafić[1]
odmiana:
(1.1) att orka, orkar, orkade, orkat, orka!
przykłady:
(1.1) Jag orkar det inte längre.Nie zniosę tego dłużej.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ork
przym. orkeslös
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Jacek Kubitsky, Słownik szwedzko-polski, s. 349, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Natur och Kultur, 1998, ISBN 83-01-12412-1.