pień

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

pień (język polski)[edytuj]

pień (1.1)
wymowa:
IPA[pʲjɛ̇̃ɲ], AS[pʹi ̯ė̃ń], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.nazal.i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zdrewniała łodyga drzewa, nadziemna część drzewa bez gałęzi[1]

rzeczownik, rodzaj nijaki

(2.1) D. lm od: zob. pienie

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(3.1) D. lm od: pienia
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
(1.1) pień + D.
kolokacje:
(1.1) gruby / szeroki pień
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. pniak m, pniaczek m
zdrobn. pieniek m
przym. pienny
związki frazeologiczne:
głuchy jak pieńwyciąć w pieńna pniupień mózgu
etymologia:
uwagi:
(1.1) forma C. lp: pniu jest niepoprawna[2]
(1.1) forma D. lm: pniów jest niepoprawna[2]
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słownik encyklopedyczny leśnictwa, drzewnictwa, ochrony środowiska, łowiectwa oraz dziedzin pokrewnych, Wydawnictwo SGGW, 1996
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Nowy słownik poprawnej polszczyzny, red. Andrzej Markowski, s. 653, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, ISBN 83-0113111-X.