dzwonić

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

dzwonić (język polski)[edytuj]

chłopak dokądś dzwoni (1.3)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈʣ̑vɔ̃ɲiʨ̑], AS[ʒvõńić], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. 
znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk.  brak)

(1.1) wywoływać dźwięk za pomocą dzwonu lub dzwonka
(1.2) o dzwonie, dzwonku, telefonie wydawać dźwięk
(1.3) telefonować, próbować nawiązać połączenie telefoniczne
odmiana:
(1.1-3) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Helena dzwoniła na próżno - nikt nie zareagował.
(1.2) Gdy zadzwonił telefon, wybuchła kłótnia o to, kto ma odebrać.
(1.3) Tylu klientów dzwoniło z reklamacjami, że w końcu firma wyrejestrowała numer.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.3) telefonować
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  dzwon m , dzwonek m , dzwonnica f , dzwonnik m 
związki frazeologiczne:
dzwonić na trwogę
etymologia:
od dzwon
uwagi:
tłumaczenia:
(1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: telefonować
źródła: