dzwonnik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dzwonnik (język polski)[edytuj]

dzwonnicy (1.1)
dzwonnik (1.2)
dzwonnik (2.1) nagoszyi
wymowa:
IPA[ˈʣ̑vɔ̃ɲːik], AS[ʒvõ•ńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.gemin. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) człowiek mający za zadanie dzwonienie dzwonem kościelnym w dzwonnicy; zob. też dzwonnik w Wikipedii
(1.2) muz. muzyk grający na dzwonach

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) ornit. nazwa kilku gatunków ptaków z rodzaju Procnias
odmiana:
(1.1)
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dzwon m, dzwonek m, dzwoneczek m, dzwonnica ż, dzwonienie n, podzwonne n, zadzwonienie n, wydzwanianie n, wydzwonienie n, wdzwadzanie n, wdzwonienie n
forma żeńska dzwonniczka ż
czas. dzwonić ndk., zadzwonić dk., wydzwaniać ndk., wydzwonić dk., wdzwaniać ndk., wdzwonić dk.
przym. dzwonowy, dzwonowaty, dzwonkowy, dzwonnicowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Zawody
tłumaczenia:
źródła: