dzwon

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

dzwon (język polski)[edytuj]

dzwon (1.1)
dzwon (1.2)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ʣ̑vɔ̃n], AS[ʒvõn], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) duży metalowy przedmiot, który uderzany wydaje dźwięk; zob. też dzwon (instrument) w Wikipedii
(1.2) dźwięk dzwonu (1.1)
(1.3) techn. element różnych urządzeń technicznych, zwykle w kształcie cylindrycznym, zamknięty od góry, bez dna
(1.4) zob. dzwon nurkowy
(1.5) zob. dzwony

rzeczownik, forma fleksyjna

(2.1) lm D. zob. dzwono
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1) Dźwięk dzwonu codziennie wzywał mieszkańców wsi na poranną mszę.
(1.2) Z daleka było słychać dzwon.
składnia:
kolokacje:
(1.1) serce dzwonu • bić w dzwon
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dzwony lm nm.-os., dzwonko n, dzwonnica f, dzwonnik m
zdrobn. dzwonek m, dzwoneczek m
czas. dzwonić ndk., zadzwonić dk., wydzwaniać ndk., wydzwonić dk., oddzwaniać ndk., oddzwonić dk.
przym. dzwonowy, dzwonowaty, dzwonkowaty, dzwonczany
związki frazeologiczne:
bić w dzwony na trwogęod wielkiego dzwonuserce jak dzwonprzysłowie dlatego dzwon głośny, że wewnątrz próżny
etymologia:
uwagi:
zob. też dzwon w Wikipedii
zob. też dzwon w Wikicytatach
tłumaczenia:
źródła: