budzik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

budzik (język polski)[edytuj]

budzik (1.1)
wymowa:
IPA[ˈbuʥ̑ik], AS[buʒ́ik], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zegar, który dzwonkiem lub innym sygnałem dźwiękowym wskazuje nadejście określonej godziny, pory
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Muszę nastawić budzik na piątą, bo mam pociąg o szóstej.
(1.1) […] obudzony dzwonkiem budzika, […] Sołomin konstatował z goryczą: jeszcze nie […][1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) kupić / sprzedać / nastawić / nastawiać / włączyć / wyłączyć / nakręcić / nakręcać budzik
synonimy:
antonimy:
(1.1) chodzik
hiperonimy:
(1.1) zegarek
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. budzenie n, budziciel m, pobudka ż, obudzenie n
czas. budzić ndk., obudzić dk., pobudzać ndk., pobudzić dk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. B. Jasieński: Palę Paryż.