dzwonić na trwogę

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

dzwonić na trwogę (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈʣ̑vɔ̃ɲiʨ̑ na‿ˈtr̥fɔɡɛ], AS[ʒvõńić na‿tr̦foge], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.nazal.denazal.zestr. akc.wym. warsz.
znaczenia:

fraza czasownikowa niedokonana

(1.1) ostrzegać przed niebezpieczeństwem, uprzedzać o groźnej sytuacji wymagającej działania, wzywać do czujności[1]
odmiana:
(1.1) zob. dzwonić, „na trwogę” nieodm.
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) bić na alarm, bić w dzwony na trwogę, strzelać na trwogę, uderzać na trwogę
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: Indeks: Polski - Związki frazeologiczne
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słownik frazeologiczny PWN, red. Anna Kłosińska, s. 493, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, ISBN 978-83-01-14481-4.