diabeł się w ornat ubrał i ogonem na mszę dzwoni

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

diabeł się w ornat ubrał i ogonem na mszę dzwoni (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈdʲjabɛwʲ‿ɕɛ ˈv‿ɔrnat ˈubraw ˌi‿ɔˈɡɔ̃nɛ̃m na‿ˈm̥ʃɛ ˈʣ̑vɔ̃ɲi], AS[dʹi ̯abeu̯ʹ‿śe v‿ornat ubrau̯ i‿ogõnẽm na‿m̦še ʒvõńi], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.nazal.denazal.zmięk. międzywyr.przyim. nie tw. syl.zestr. akc.akc. pob.i → j 
znaczenia:

przysłowie polskie

(1.1) ktoś, mając złe zamiary, nieudolnie je maskuje
odmiana:
przykłady:
(1.1) Największy to byłby dowód nieufności dla króla [ szwedzkiego], gdybyś wasza książęca mość załogi jego do fortecy wpuścić nie raczył. [...] Starosta kałuski uderzył się ręką po kolanie, ale nie odrzekł ni słowa, jeno Zagłoba szepnął:
Diabeł się w ornat ubrał i ogonem na mszę dzwoni.
(Henryk Sienkiewicz: Potop, tom III, rozdz. 3)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) wilk w owczej skórze
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
inne przysłowia o diable
tłumaczenia:
źródła:
Dobrosława Świerczyńska, Przysłowia są… na wszystko, s. 60, PWN, Warszawa 2009, ISBN 978-83-01-15896-5