wykształcenie

wykształcenie (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌvɨkʃtawˈʦ̑ɛ̃ɲɛ], AS: [vykštau̯cẽńe], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • -ni… końcówka -ni… • akc. pob. akcent poboczny 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) poziom wiedzy nabytej na drodze nauki

(1.2) rzeczownik odczasownikowy od wykształcić (wykształcić się) (nabycie jakiejś cechy na drodze ewolucji lub ontogenezy)

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	wykształcenie
dopełniacz	wykształcenia
celownik	wykształceniu
biernik	wykształcenie
narzędnik	wykształceniem
miejscownik	wykształceniu
wołacz	wykształcenie

przykłady:

(1.1) Miał wykształcenie humanistyczne, z matematyką zawsze był na bakier.

(1.2) U ptaków doszło do wykształcenia się piór.

składnia:

kolokacje:

(1.1) ~ podstawowe/średnie/wyższe; ~ humanistyczne/ścisłe/techniczne; zdobyć/zdobywać ~

synonimy:

(1.1) wiedza, umiejętność

(1.2) wytworzenie, powstanie, wyewoluowanie

antonimy:

wyrazy pokrewne:

(1.1-2) czas. czasownik wykształcać/wykształcić; rzecz. rzeczownik kształt

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1) od przestarzałych form staropolskich: kstałt - forma, wyobrażenie; kstałtowny - zgrabny, właściwy, wytworny

uwagi:

należy do wyjątków od zasady, że po spółgłoskach piszemy „rz”

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) education
• dolnołużycki: (1.1) kubłanje n rodzaj nijaki
• duński: (1.1) uddannelse w rodzaj wspólny; (1.2) dannelse w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) éducation f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Ausbildung f rodzaj żeński, Bildung f rodzaj żeński, Schulbildung f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) образование
• suahili: (1.1) elimu
• szwedzki: (1.1) utbildning w rodzaj wspólny
• wilamowski: (1.1) aojsbildung
• włoski: (1.1) educazione f rodzaj żeński

źródła: