wykształcenie
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] wykształcenie (język polski)
wymowa: IPA: [vɨkʃtawˈʦɛɲɛ]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) poziom wiedzy nabytej na drodze nauki
- (1.2) od czas. wykształcić (się) (nabycie jakiejś cechy na drodze ewolucji lub ontogenezy)
odmiana: (1) lp wykształceni|e, ~a, ~u, ~e, ~em, ~u, ~e; blm przykłady:
- (1.1) Miał wykształcenie humanistyczne, z matematyką zawsze był na bakier.
- (1.2) U ptaków doszło do wykształcenia najrozmaitszych przystosowań do lotu.
składnia:
kolokacje: (1.1) ~ podstawowe/średnie/wyższe; ~ humanistyczne/ścisłe/techniczne; zdobyć/zdobywać ~
synonimy: (1.1) wiedza, umiejętność; (1.2) wytworzenie, powstanie, wyewoluowanie
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1, 1.2) czas. wykształcać/wykształcić; rzecz. kształt
związki frazeologiczne:
etymologia: (1) od przestarzałych form staropolskich: kstałt - forma, wyobrażenie; kstałtowny - zgrabny, właściwy, wytworny
uwagi: należy do wyjątków w pisowni "sz" po spółgłoskach[1] tłumaczenia:
- angielski: (1.1) education
- dolnołużycki: (1.1) kubłanje n
- duński: (1.1) uddannelse w; (1.2) dannelse w
- francuski: (1.1) éducation f
- niemiecki: (1.1) Ausbildung f, Bildung f, Schulbildung f
- rosyjski: (1.1) образование
- włoski: (1.1) educazione f
źródła:
- ↑ Zasady pisowni i interpunkcji w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.
