umiejętność
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
umiejętność (język polski) [edytuj]
- wymowa:
- IPA: [ˌũmʲjɛ̇ˈjɛ̃ntnɔɕʨ̑], AS: [ũmʹi ̯ėi ̯ẽntność], zjawiska fonetyczne: zmięk.• podw. art.• nazal.• asynch. ę • akc. pob.• i → j
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik umiejętność umiejętności dopełniacz umiejętności umiejętności celownik umiejętności umiejętnościom biernik umiejętność umiejętności narzędnik umiejętnością umiejętnościami miejscownik umiejętności umiejętnościach wołacz umiejętność umiejętności
- przykłady:
- (1.1) Umiejętności kulinarne twojej mamy są imponujące.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) umiejętność zarządzania, rozmowy • niesamowite/ponadprzeciętne umiejętności • umiejętności społeczne, zawodowe
- synonimy:
- (1.1) zdolność
- antonimy:
- (1.1) niezdolność
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- albański: (1.1) aftësi f
- angielski: (1.1) ability
- arabski: (1.1) قدرة f, حذق
- bułgarski: (1.1) вещина
- francuski: (1.1) faculté f, habileté f, adresse f
- hiszpański: (1.1) facultad f, habilidad f
- kazachski: (1.1) икем, шеберлік
- niemiecki: (1.1) Fähigkeit f
- rosyjski: (1.1) умение n, способность f, навык m
- źródła:
