trucizna

trucizna (język polski)

wymowa:

IPA: [truˈʨ̑izna], AS: [trućizna], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) substancja mogąca zakłócić funkcjonowanie organizmu lub spowodować śmierć; zob. zobacz też trucizna w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	trucizna	trucizny
dopełniacz	trucizny	trucizn
celownik	truciźnie	truciznom
biernik	truciznę	trucizny
narzędnik	trucizną	truciznami
miejscownik	truciźnie	truciznach
wołacz	trucizno	trucizny

przykłady:

(1.1) Dla żartu z butelki z trucizną usunął etykietę z trupią czaszką i skrzyżowanymi piszczelami.

składnia:

kolokacje:

(1.1) zażyć truciznę

synonimy:

(1.1) toksyna, trutka, jad

antonimy:

(1.1) odtrutka, antidotum

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik trutka f rodzaj żeński, truciciel m rodzaj męski, trucicielka f rodzaj żeński, trucie n rodzaj nijaki, zatrucie m rodzaj męski, odtrutka f rodzaj żeński, trujak m rodzaj męski

czas. czasownik truć, otruć, wytruć, struć, podtruć, zatruć

przym. przymiotnik trujący, otruty, podtruty, struty

przysł. przysłówek trująco

ims. imiesłów trujący

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) poison
• arabski: (1.1) سم
• chorwacki: (1.1) otrov m rodzaj męski
• duński: (1.1) gift w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) veneno
• francuski: (1.1) poison m rodzaj męski
• gruziński: (1.1) გესლი (gesli)
• hiszpański: (1.1) veneno m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) eitur m rodzaj męski, ólyfjan f rodzaj żeński
• jidysz: (1.1) סם m rodzaj męski (sam)
• niemiecki: (1.1) Gift n rodzaj nijaki
• nowogrecki: (1.1) δηλητήριο n rodzaj nijaki, φαρμάκι n rodzaj nijaki
• rosyjski: (1.1) яд m rodzaj męski
• slovio: (1.1) jad (йад)
• staroangielski: (1.1) atr
• szwedzki: (1.1) gift n rodzaj nijaki
• ukraiński: (1.1) отрута f rodzaj żeński
• wilamowski: (1.1) gejft

źródła: