tłumić

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: tlumič

tłumić (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈtwũmʲiʨ̑], AS[tu̯ũmʹić], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. 
znaczenia:

czasownik

(1.1) ograniczać, zmniejszać nasilenie czegoś
(1.2) (o buncie, powstaniu, rebelii) zwalczać, usiłować doprowadzić do poddania się (kapitulacji) powstańców / rebeliantów
(1.3) (o emocjach, uczuciach, odczuciach) powstrzymywać, hamować, nie dawać upustu; starać się nie okazywać uczuć
odmiana:
przykłady:
(1.2) Jesienią 1944 tłumi powstanie na Słowacji. W 1945, pod koniec wojny, ginie w tajemniczych okolicznościach[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) tłumić kaszel / płacz
(1.2) krwawo tłumić powstanie / rebelię
(1.3) tłumić w sobie gniew / agresję / emocje / uczucia / żal / złość
synonimy:
(1.1-3) dusić
(1.3) tłamsić
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  stłumić dk. 
rzecz.  tłumienie n , stłumienie n , stłumianie n , tłumik m 
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1944.pl