podstawa
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] podstawa (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) to, na czym coś stoi
- (1.2) pewna zasada, baza teoretyczna
- (1.3) tylko w lm podstawy → elementarna wiedza z danej dziedziny
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik podstawa podstawy dopełniacz podstawy podstaw celownik podstawie podstawom biernik podstawę podstawy narzędnik podstawą podstawami miejscownik podstawie podstawach wołacz podstawo podstawy - (1.3)
przypadek liczba mnoga mianownik podstawy dopełniacz podstaw celownik podstawom biernik podstawy narzędnik podstawami miejscownik podstawach wołacz podstawy
- przykłady:
- (1.1) Rzeźba stoi na marmurowej podstawie.
- (1.2) Podstawą działania maszyny jest ruch obrotowy.
- (1.3) Uczeń opanowuje podstawy matematyki.
- składnia:
- kolokacje:
- ~ prawna; dawać ~y do czegoś; na ~ie czegoś → bazować (opierać się) na czymś; budować, tworzyć od podstaw
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. podstawowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1-2) base
- arabski: (1.2) قاعدة, أساس, أصل
- duński: (1.1) fod w
- hiszpański: (1.1) base f, soporte m, fundamento m; (1.2) principio m, base f, razón f; (1.3) fundamentos lm m, elementos lm m, principios lm m
- interlingua: (1.1) basamento
- kazachski: (1.1) табан; (1.2-3) негіз
- niemiecki: (1.1) Grundlage f
- nowogrecki: (1.1) βάση f, υπόβαθρο n; (1.2) αρχή f; (1.3) στοιχεία lm n
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1) основание n, база f; (1.2) основа f, база f, основание n; (1.3) основа f
- slovio: (1.1) osnov (основ)
- źródła:
