pies ogrodnika

pies ogrodnika (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈpʲjɛs ˌɔɡrɔdʲˈɲika], AS: [pʹi ̯es ogrodʹńika], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • akc. pob. akcent poboczny • i → j  i czytane jako /j/ 

znaczenia:

związek frazeologiczny w funkcji rzeczownika rodzaju męskozwierzęcego

(1.1) przen. przenośnie o kimś, kto nie pozwala innym z czegoś korzystać, mimo że sam tego nie używa; zob. zobacz też pies ogrodnika w Wikipedii

związek wyrazów w funkcji rzeczownika rodzaju męskozwierzęcego

(2.1) dosł. dosłownie pies, który jest własnością ogrodnika

odmiana:

(1.1) (2.1) związek rządu,

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	pies ogrodnika	psy ogrodnika
dopełniacz	psa ogrodnika	psów ogrodnika
celownik	psu ogrodnika	psom ogrodnika
biernik	psa ogrodnika	psy ogrodnika
narzędnik	psem ogrodnika	psami ogrodnika
miejscownik	psie ogrodnika	psach ogrodnika
wołacz	psie ogrodnika	psy ogrodnika

przykłady:

(1.1) Jacusiu, daj braciszkowi którąś ze swoich zabawek, nie bądź takim psem ogrodnika.

(2.1) Ten błąkający się kundelek, to chyba pies ogrodnika z sąsiedztwa.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) pies na kopie siana

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

pies ogrodnika – sam nie zje i drugiemu nie da

etymologia:

z bajki Ezopa

uwagi:

(1.1) zobacz też: Indeks: Polski - Związki frazeologiczne

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) dog in the manger
• czeski: (1.1) žába na prameni
• esperanto: (1.1) la hundo de (la) ĝardenisto, ĝardenista hundo
• estoński: (1.1) koer heintel
• rosyjski: (1.1) собака на сене
• ukraiński: (1.1) собака на сіні

źródła: