piękność

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

piękność (język polski)[edytuj]

piękność (1.2)
wymowa:
IPA[ˈpʲjɛ̃ŋknɔɕʨ̑], AS[pʹi ̯ŋkność], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.asynch. ę i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co piękne
(1.2) piękna kobieta
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. piękno n, pięknienie n, wypięknienie n, upiększanie n, upiększenie n
czas. pięknieć ndk., wypięknieć dk., upiększać ndk., upiększyć dk.
przym. piękny, przepiękny
przysł. pięknie, przepięknie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: piękno
źródła: