piękność

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

piękność (język polski)[edytuj]

piękność (1.2)
wymowa:
IPA[ˈpʲjɛ̃ŋknɔɕʨ̑], AS[pʹi ̯ŋkność], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. asynch. ę  i → j  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co piękne
(1.2) piękna kobieta
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  piękno n , pięknienie n , wypięknienie n , upiększanie n , upiększenie n 
czas.  pięknieć ndk. , wypięknieć dk. , upiększać ndk. , upiększyć dk. 
przym.  piękny, przepiękny
przysł.  pięknie, przepięknie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: piękno
źródła: