panteon

panteon (język polski)

panteon (1.1) w Rzymie

Panteon (1.3) Paryski

wymowa:

IPA: [pãnˈtɛɔ̃n], AS: [pãnteõn], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) w starożytnej Grecji i Rzymie świątynia poświęcona wszystkim bogom; zob. zobacz też Panteon w Rzymie w Wikipedii

(1.2) ogół bogów jakiejś religii; zob. zobacz też panteon w Wikipedii

(1.3) budynek lub budowla, w której spoczywają zwłoki lub pomniki wielkich ludzi, Panteon Paryski; zob. zobacz też Panteon w Paryżu w Wikipedii

(1.4) przen. przenośnie ogół najwybitniejszych przedstawicieli narodu albo jakiejś dziedziny sztuki

odmiana:

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	panteon	panteony
dopełniacz	panteonu	panteonów
celownik	panteonowi	panteonom
biernik	panteon	panteony
narzędnik	panteonem	panteonami
miejscownik	panteonie	panteonach
wołacz	panteonie	panteony

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

(1.3) Panteon Paryski

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

łac. łacina pantheon

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1-2) (1.4) pantheon
• duński: (1.2,4) panteon n rodzaj nijaki
• esperanto: (1.1) panteono; (1.2) diaro, panteono; (1.3) panteono
• fiński: pantheon tai pantheoni
• starogrecki: (1.1) Πάνθειον, (1.2) πανθείος
• szwedzki: panteon

źródła:

panteon (język szwedzki)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) panteon

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: