świątynia

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

świątynia (język polski)[edytuj]

ruiny świątyni (1.1) greckiej
świątynia (1.1) prawosławna
świątynia (1.1) hinduistyczna
świątynia (1.2)
wymowa:
IPA[ɕfʲjɔ̃nˈtɨ̃ɲa], AS[śfʹi ̯õntńa], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.nazal.asynch. ą -ni…i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) archit., rel. budowla postawiona dla celów religijnych: miejsce kultu, składania ofiar, celebrowania obrzędów; zob. też świątynia w Wikipedii
(1.2) archit. ogrodowa budowla romantyczna, inspirowana antykiem, wznoszona dla celów estetycznych
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Wierni zebrali się w świątyni na wieczorną modlitwę.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. święto n, święty m, święta f, świętość f, świętobliwość f, świętoszek m, świętoszka f, świętowanie n, poświęcenie n, święcenie n
zdrobn. świątynka f, świątyńka f
czas. święcić, świętować, uświęcić, poświęcić, poświęcać, wyświęcić, wyświęcać, prześwięcić
przym. świątynny, święty, świętobliwy, świętoszkowaty, świąteczny, odświętny, świątobliwy
przysł. odświętnie, świątecznie, świętobliwie, świątobliwie
związki frazeologiczne:
świątynia dumania
etymologia:
czes.[1]
uwagi:
(1.1) zobacz też: kościółkatedrakolegiatabazylikacerkiewzbórmeczetsynagogachramsala królestwahonzangompapagodawiharamandirjinjakienesabożnica
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 136.