nominativ

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: Nominativ

[edytuj] nominativ (język czeski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(1.1) gram. gramatyka mianownik

odmiana: przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:

[edytuj] nominativ (język duński)

wymowa: Dania: [ˡnominɑ·ˌti'w]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) gram. gramatyka mianownik

odmiana: (1.1) en nominativ, nominativen, nominativer, nominativerne przykłady:

(1.1) Tysk og islandsk har bevaret fire kasus: nominativ, akkusativ, genitiv og dativ. → W niemieckim i islandzkim zachowały się cztery przypadki: mianownik, biernik, dopełniacz i celownik.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) grundledsfald, nævnefald; skrót nom.
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: zobacz też: słownictwo gramatyczne w jęz. duńskim

[edytuj] nominativ (esperanto)

znaczenia:
morfem

(1.1) gram. gramatyka mianownik

przykłady:

(1.1) ...

synonimy:
antonimy:
wyrazy pochodne: rzecz. rzeczownik nominativo
związki frazeologiczne:
etymologia: łac. łacina nominativus
uwagi: