koniunkcja

koniunkcja (język polski)

wymowa:

IPA: [kɔ̃ˈɲũŋkʦ̑ʲja], AS: [kõńũŋkcʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • -nk-  zbitka -nk- lub -ng-  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) współwystępowanie

(1.2) log. logika mat. matematyka, matematyczny iloczyn logiczny, symbol odpowiadający spójnikowi „i”; zob. zobacz też koniunkcja (matematyka) w Wikipedii

(1.3) mat. matematyka, matematyczny odpowiednik koniunkcji w znaczeniu (1.2) dla dowolnej algebry Boole'a, np. koniunkcja zbiorów, koniunkcja zdarzeń

(1.4) astr. astronomia ustawienie ciał niebieskich i obserwatora w jednej linii; zob. zobacz też koniunkcja (astronomia) w Wikipedii

odmiana:

(1.1-4)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	koniunkcja	koniunkcje
dopełniacz	koniunkcji	koniunkcji
celownik	koniunkcji	koniunkcjom
biernik	koniunkcję	koniunkcje
narzędnik	koniunkcją	koniunkcjami
miejscownik	koniunkcji	koniunkcjach
wołacz	koniunkcjo	koniunkcje

przykłady:

(1.1) Koniunkcja wielu nieszczęśliwych przypadków.

(1.2) Negacja koniunkcji to alternatywa negacji.

(1.3) Koniunkcja zbiorów to inaczej iloczyn zbiorów, ich część wspólna.

(1.4) Koniunkcja Merkurego, Wenus, Marsa i Jowisza z pewnością musi być bardzo ważna dla astrologów.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

łac. łacina coniunctio

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.2-4) conjunction
• hiszpański: (1.1-4) conjunción f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.4) konjunktion w rodzaj wspólny

źródła: