spójnik

spójnik (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈspujɲik], AS: [spui ̯ńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) gram. gramatyka wyraz służący do łączenia wyrażeń wewnątrz zdania pojedynczego (np. w wyliczeniach) oraz zdań składowych w zdaniach złożonych

odmiana:

przykłady:

(1.1) Spójniki można podzielić na proste, jak "i", złożone, jak "podczas gdy", oraz zestawieniowe, jak "jeżeli... to".

składnia:

(1.1) lp liczba pojedyncza spójnik|, ~a, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm liczba mnoga ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik spójnikowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) conjunction
• chorwacki: (1.1) veznik
• duński: (1.1) bindeord n rodzaj nijaki
• francuski: (1.1) conjonction f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) conjunción f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Konjunktion f rodzaj żeński, Bindewort n rodzaj nijaki
• nowogrecki: (1.1) σύνδεσμος m rodzaj męski
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• portugalski: (1.1) conjunção f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) союз m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) konjunktion w rodzaj wspólny
• ukraiński: (1.1) сполучник m rodzaj męski
• włoski: (1.1) congiunzione f rodzaj żeński

źródła: