spójnik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] spójnik (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) gram. wyraz służący do łączenia wyrażeń wewnątrz zdania pojedynczego (np. w wyliczeniach) oraz zdań składowych w zdaniach złożonych
odmiana: przykłady:
- (1.1) Spójniki można podzielić na proste, jak "i", złożone, jak "podczas gdy", oraz zestawieniowe, jak "jeżeli... to".
składnia: lp spójnik|, ~a, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. spójnikowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) conjunction
- duński: (1.1) bindeord n
- francuski: (1.1) conjonction f
- grecki: (1.1) σύνδεσμος m
- hiszpański: (1.1) conjunción f
- niemiecki: (1.1) Konjunktion f, Bindewort n
- portugalski: (1.1) conjunção f
- rosyjski: (1.1) союз m
- ukraiński: (1.1) сполучник m
- włoski: (1.1) congiunzione f
