karabela

karabela (język polski)

rękojeść karabeli (1.1)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˌkaraˈbɛla], AS: [karabela], zjawiska fonetyczne: akc. pob. akcent poboczny 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) paradna, ozdobna, cienka, zakrzywiona szabla, bez kabłąka przy rękojeści; zob. zobacz też karabela w Wikipedii

odmiana:

przykłady:

(1.1) Zygmunt I chodził z karabelą, został też z nią pochowany.

(1.1) Pókiśmy miecze, pałasze i kordy

nosili, nie baliśmy się Ordy

a gdy z karabelkami nastały czeczugi

nie orzą w Ukrainie i w Podolu pługi. (Wacław Potocki)

składnia:

kolokacje:

(1.1) być przy karabeli

synonimy:

(1.1) czeczuga, pałasz, kord, koncerz, szabla, miecz

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

od miasta Karabla (Karabela) pod Bagdadem

uwagi:

słowo używane w języku staropolskim

tłumaczenia:

• duński: (1.1) let krumsabel

źródła:

Zygmunt Gloger, Encyklopedia staropolska, 1900–1903.