fonem
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
zobacz też: fónem
[edytuj] fonem (język polski)
wymowa: IPA: [ˈfɔ̃nɛ̃m], AS: [fõnẽm], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) jęz. najmniejsza jednostka mowy rozróżnialna dla użytkowników danego języka; zob. też fonem w Wikipedii
odmiana: lp fonem, ~u, ~owi, ~, ~em, ~ie, ~ie; lm ~y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) phoneme
- francuski: (1.1) phonème m
- islandzki: (1.1) fónem n, hljóðan f, hljóðungur m
- jidysz: (1.1) פֿאָנעם f (fonem)
- niemiecki: (1.1) Phonem n
- szwedzki: (1.1) fonem n
[edytuj] fonem (język szwedzki)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
odmiana: ett fonem, fonemet przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
