dzięcioł

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

dzięcioł (język polski)[edytuj]

dzięcioł (1.2)
wymowa:
IPA[ˈʥ̑ɛ̇̃ɲʨ̑ɔw], AS[ʒ́ė̃ńćou̯], zjawiska fonetyczne: zmięk. podw. art. nazal. asynch. ę   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) ornit.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org dzięcioły, Picinae[1], podrodzina ptaków o silnym dziobie i długim języku, żywiący się owadami leśnymi; zob.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org też dzięcioły (podrodzina) w Wikipedii
(1.2) ornit.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org ptak z podrodziny (1.1)

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) środ.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org, uczn.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org, stud.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org, lekcew.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org bardzo dobry uczeń, student posądzany o pamięciowe przyswajanie wiedzy
(2.2) pogard.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org głupi, prymitywny człowiek posądzany o mechaniczne uszkodzenie mózgu
odmiana:
(1.1-2)
(2.1-2)
przykłady:
(1.1) Pokazał im też dużego dzięcioła, który kuł w spróchniałą gałąź, aby wystraszyć robaki, a później wiewiórkę, która siedząc na szczycie sosny obierała młode szyszki.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(2.1) kujon
antonimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org dzięciolenie n  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org, dzięciołowate nm.-os.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org, dzięciolnik m  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org, dzęciołowe nm.-os.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org
zdrobn.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org dzięciołek m  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org
czas.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org dzięciolić ndk.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org
przym.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org dzięcioli, dzięciołowy, dzięciołowaty
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ptaki
tłumaczenia:
źródła:
  1. zob.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org też Picinae w katalogu gatunków
  2. Bolesław Prus Anielka