dzięcioł

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

dzięcioł (język polski)[edytuj]

dzięcioł (1.2)
wymowa:
IPA[ˈʥ̑ɛ̇̃ɲʨ̑ɔw], AS[ʒ́ė̃ńćou̯], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.nazal.asynch. ę  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) ornit. dzięcioły, Picinae[1], podrodzina ptaków o silnym dziobie i długim języku, żywiący się owadami leśnymi; zob. też dzięcioły (podrodzina) w Wikipedii
(1.2) ornit. ptak z podrodziny (1.1)

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) środ., uczn., stud., lekcew. bardzo dobry uczeń, student posądzany o pamięciowe przyswajanie wiedzy
(2.2) pogard. głupi, prymitywny człowiek posądzany o mechaniczne uszkodzenie mózgu
odmiana:
(1.1-2)
(2.1-2)
przykłady:
(1.1) Pokazał im też dużego dzięcioła, który kuł w spróchniałą gałąź, aby wystraszyć robaki, a później wiewiórkę, która siedząc na szczycie sosny obierała młode szyszki.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(2.1) kujon
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) dzięcioł zielony, dzięcioł trójpalczasty, dzięcioł duży, dzięcioł średni, dzięcioł czarny, dzięcioł białogrzbiety, dzięcioł zielonosiwy
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dzięciołek nm.-os., dzięciolenie n, dzięciołowate nm.-os., dzięciolnik m, dzęciołowe nm.-os.
zdrobn. dzięciołek m
czas. dzięciolić ndk.
przym. dzięcioli, dzięciołowy, dzięciołowaty
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ptaki
tłumaczenia:
źródła:
  1. zob. też Picinae w katalogu gatunków
  2. Bolesław Prus Anielka