dzięcioł

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

dzięcioł (język polski)[edytuj]

dzięcioł (1.2)
wymowa:
IPA[ˈʥ̑ɛ̇̃ɲʨ̑ɔw], AS[ʒ́ė̃ńćou̯], zjawiska fonetyczne: zmięk. podw. art. nazal. asynch. ę   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) ornit.  dzięcioły, Picinae[1], podrodzina ptaków o silnym dziobie i długim języku, żywiący się owadami leśnymi; zob.  też dzięcioły (podrodzina) w Wikipedii
(1.2) ornit.  ptak z podrodziny (1.1)

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) środ. , uczn. , stud. , lekcew.  bardzo dobry uczeń, student posądzany o pamięciowe przyswajanie wiedzy
(2.2) pogard.  głupi, prymitywny człowiek posądzany o mechaniczne uszkodzenie mózgu
odmiana:
(1.1-2)
(2.1-2)
przykłady:
(1.1) Pokazał im też dużego dzięcioła, który kuł w spróchniałą gałąź, aby wystraszyć robaki, a później wiewiórkę, która siedząc na szczycie sosny obierała młode szyszki.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(2.1) kujon
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) dzięcioł zielony, dzięcioł trójpalczasty
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  dzięciolenie n , dzięciołowate nm.-os. , dzięciolnik m , dzęciołowe nm.-os. 
zdrobn.  dzięciołek m 
czas.  dzięciolić ndk. 
przym.  dzięcioli, dzięciołowy, dzięciołowaty
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ptaki
tłumaczenia:
źródła:
  1. zob.  też Picinae w katalogu gatunków
  2. Bolesław Prus Anielka