dziewięć

dziewięć (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈʥ̑ɛvʲjɛ̇̃ɲʨ̑], AS: [ʒ́evʹi ̯ė̃ńć], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • podw. art. podwyższona artykulacja samogłoski • nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę • i → j  i czytane jako /j/  wymowa

znaczenia:

liczebnik główny

(1.1) liczba 9

(1.2) cyfra 9

odmiana:

(1.1) lp liczba pojedyncza dziewię|ć, ~ciu, ~ciu, ~ć, ~cioma, ~ciu, ~ć; blm bez liczby mnogiej; dla rzeczowników rodzaju męskoosobowego forma mianownika przyjmuje postać dopełniacza („dziewięciu”; zobacz też: przykład)

przykłady:

(1.1) W teleturnieju udział brało dziewięciu panów i dziewięć pań.

(1.2) Dziewięćdziesiąt jest zapisywane jako dziewięć-zero

składnia:

(1.1) dziewięć + D. dopełniacz lm liczba mnoga nm.-os. rodzaj niemęskoosobowy albo dziewięciu + D. dopełniacz lm liczba mnoga m.-os. rodzaj męskoosobowy

kolokacje:

synonimy:

(1.1) zapis arabski 9, zapis rzymski IX

antonimy:

wyrazy pokrewne:

liczebnik porządkowy dziewiąty

przedr. przedrostek dziewięcio-

związki frazeologiczne:

ni w pięć, ni w dziewięć

etymologia:

prasł. prasłowiański ( słowo rekonstruowane) *devętь

uwagi:

zobacz też: jeden • dwa • trzy • cztery • pięć • sześć • siedem • osiem • dziewięć • dziesięć

tłumaczenia:

(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: 9

źródła: