dziewięć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] dziewięć (język polski)

wymowa: IPA: [ˈd͡ʑevʲeɲʨ]
znaczenia:
liczebnik główny

(1.1) liczba 9

(1.2) cyfra 9

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza dziewię|ć, ~ciu, ~ciu, ~ć, ~cioma, ~ciu, ~; blm bez liczby mnogiej; dla rzeczowników rodzaju męskoosobowego forma mianownika przyjmuje postać dopełniacza („dziewięciu”; zobacz też: przykład) przykłady:

(1.1) W teleturnieju udział brało dziewięciu panów i dziewięć pań.

(1.2) Dziewięćdziesiąt jest zapisywane jako dziewięć-zero

składnia: (1.1) dziewięć + D. dopełniacz lm liczba mnoga nmosob. rodzaj niemęskoosobowy albo dziewięciu + D. dopełniacz lm liczba mnoga mosob. rodzaj męskoosobowy
kolokacje:
synonimy: (1.1) zapis arabski 9, zapis rzymski IX
antonimy:
wyrazy pokrewne: liczebnik porządkowy dziewiąty; przedrostek dziewięcio-
związki frazeologiczne: ni w pięć, ni w dziewięć
etymologia: prasł. prasłowiański *devętь^[1]
uwagi: zobacz też: jeden ~ dwa ~ trzy ~ cztery ~ pięć ~ sześć ~ siedem ~ osiem ~ dziewięć ~ dziesięć tłumaczenia:

(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle → 9

źródła:

1. ↑ Heinz Schuster-Šewc, Historisch-etymologisches Wörterbuch der ober- und niedersorbischen Sprache, Budziszyn, Ludowe nakładnistwo Domowina, 1980–1989.