dziewięć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

dziewięć (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈʥ̑ɛvʲjɛ̇̃ɲʨ̑], AS[ʒ́evʹi ̯ė̃ńć], zjawiska fonetyczne: zmięk. podw. art. nazal. asynch. ę  i → j   wymowa ?/i
znaczenia:

liczebnik główny

(1.1) liczba 9
(1.2) cyfra 9
odmiana:
(1.1) lp  dziewię|ć, ~ciu, ~ciu, ~ć, ~cioma, ~ciu, ~ć; blm ; dla rzeczowników rodzaju męskoosobowego forma mianownika przyjmuje postać dopełniacza („dziewięciu”; zobacz też: przykład)
przykłady:
(1.1) W teleturnieju udział brało dziewięciu panów i dziewięć pań.
(1.2) Dziewięćdziesiąt jest zapisywane jako dziewięć-zero
składnia:
(1.1) dziewięć + D.  lm  nm.-os.  albo dziewięciu + D.  lm  m.-os. 
kolokacje:
synonimy:
(1.1) zapis arabski 9, zapis rzymski IX
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
liczebnik porządkowy dziewiąty
przedr.  dziewięcio-
licz.  dziewięcioro
związki frazeologiczne:
ni w pięć, ni w dziewięć
etymologia:
prasł.   *devętь[1]
uwagi:
zobacz też: jedendwatrzyczterypięćsześćsiedemosiemdziesięć
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: 9
źródła:
  1. Heinz Schuster-Šewc, Historisch-etymologisches Wörterbuch der ober- und niedersorbischen Sprache, Budziszyn, Ludowe nakładnistwo Domowina, 1980–1989.