cząber

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

cząber (język polski)[edytuj]

cząber (1.1)
cząber (1.2)
wymowa:
IPA[ˈʧ̑ɔ̃mbɛr], ASõmber], zjawiska fonetyczne: nazal. asynch. ą  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) bot.  Satureja[1], rodzaj aromatycznych roślin rocznych i wieloletnich o bladoliliowych lub białawych kwiatach i lancetowatych liściach; używanych jako przyprawa i do wyrobu leków; zob.  też cząber w Wikipedii
(1.2) kulin.  przyprawa z cząbru ogrodowego
(1.3) starop.  zob. : comber[2] (mięso z części grzbietowej)
(1.4) reg.  zob. : babski comber[3][2][4]
odmiana:
(1.1)
(1.2)
przykłady:
(1.2) Cząber bez wątpienia jest jedną z bardziej przydatnych w kuchni przypraw[6].
składnia:
kolokacje:
(1.1) cząber ogrodowycząber górski
synonimy:
(1.1) ośli pieprz (oksytański/prowansalski: pèbre d'aï; francuski: poivre d'âne)[7]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
(1.4) przym.  cząbrowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.2) zobacz też: Indeks:Polski - Jedzenie
(1.2) zobacz też: czubrica
tłumaczenia:
źródła:
  1. zob.  też Satureja w katalogu gatunków
  2. 2,0 2,1 hasło cąber w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. 1, s. 256, Warszawa 1900–1927.
  3. hasło cząber w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. 1, s. 378, Warszawa 1900–1927.
  4. hasło comber w: Jan Karłowicz, Słownik gwar polskich, t. I, s. 255, Kraków, Akademia Umiejętności, 1900.
  5. Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  6. z Internetu
  7. patrz: hasło Sarriette (Cząber) we francuskiej Wikipedii