blondynka
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
blondynka (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) kobieta o jasnym (blond) kolorze włosów na głowie
- (1.2) pot., środ. pałka policyjna
- (1.3) pot., grub. mało inteligentna kobieta
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik blondynka blondynki dopełniacz blondynki blondynek celownik blondynce blondynkom biernik blondynkę blondynki narzędnik blondynką blondynkami miejscownik blondynce blondynkach wołacz blondynko blondynki
- przykłady:
- (1.1) Moja dziewczyna jest naturalną blondynką.
- (1.2) Na komendzie oberwałem blondynką od jakiegoś psa.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) naturalna / tleniona blondynka • być / stać się blondynką
- (1.2) dostać / oberwać blondynką
- (1.3) zachowywać się jak blondynka • nie bądź blondynką
- antonimy:
- (1.1) brunetka
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) blonde f
- arabski: (1.1) شقراء
- chorwacki: (1.1) plavuša f
- duński: (1.1) blondine w
- esperanto: (1.1) blondulino
- francuski: (1.1) blonde f
- hiszpański: (1.1) rubia f
- interlingua: (1.1) blonda, blondessa
- niemiecki: (1.1) Blonde f
- norweski (bokmål): blondine m/f
- norweski (nynorsk): blondine f
- nowogrecki: (1.1) ξανθιά f
- rosyjski: (1.1) блондинка f
- słowacki: (1.1) blondína
- szwedzki: (1.1) blondin w
- włoski: (1.1) bionda f
- źródła:
