αντάρτης

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

αντάρτης (język nowogrecki)[edytuj]

wymowa:
IPA[an.ˈdar.tis]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) partyzant
(1.2) zbrojny buntownik, powstaniec
(1.3) bojownik nieregularnej formacji wojskowej zwalczającej istniejący system władzy lub ustrój lub walczący przeciw wojskom okupacyjnym
(1.4) hist.  bojownik formacji ruchu oporu z okresu drugiej wojny światowej
(1.5) pot.  przen.  osoba odważna, obdarzona inicjatywą, jednocześnie niekonformistyczna i wyróżniająca się niepokornym duchem
(1.6) pot.  przen.  kandydat w wyborach parlamentarnych, niezależny lub jeśli partia polityczna do której należy, nominowała innego kandydata.
(1.7) pot.  przen.  pejor.  mąciwoda, mąciciel, wichrzyciel
odmiana:
(1.1-6) M10,
przykłady:
(1.1) Στην περίοδο της κατοχής o παππούς μου ήταν αντάρτης του ΕΛΑΣ. Πολεμούσε τους κατακτητές.W okresie okupacji mój dziadek był partyzantem ELAS. Walczył z okupantami.[uwagi 1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) επαναστάτης
(1.2) πολεμιστής, επαναστάτης
(1.4) μαχητής, πολεμιστής
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  αντάρτισσα f , ανταρτικό n , ανταρτοπόλεμος m , ανταρσία f 
czas.  ανταρτεύω
przym.  ανταρτικός
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) koine ἀντάρτης < gr.  ἀνταίρω < gr.  ἀντι- + αἴρωpodnosić przeciw
uwagi:
    • albo zbrojnym konspiratorem – jeśli należał do miejskiego oddziału ELAS
    źródła:
    (Wielki) Słownik Języka Nowogreckiego, s.198, wyd. G. Babiniotis, Ateny 2008, ISBN 978–960–89751–6-3