jednoczesny

jednoczesny (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌjɛdnɔˈʧ̑ɛsnɨ], AS: [i ̯ednočesny], zjawiska fonetyczne: akc. pob. akcent poboczny  wymowa

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) odbywający się, zachodzący w tym samym czasie, w tej samej chwili

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	m.-os. rodzaj męskoosobowy/mzw rodzaj męskozwierzęcy	mrz rodzaj męskorzeczowy	f rodzaj żeński	n rodzaj nijaki	m.-os. rodzaj męskoosobowy	nm.-os. rodzaj niemęskoosobowy
mianownik	jednoczesny		jednoczesna	jednoczesne	jednocześni	jednoczesne
dopełniacz	jednoczesnego		jednoczesnej	jednoczesnego	jednoczesnych
celownik	jednoczesnemu		jednoczesnej	jednoczesnemu	jednoczesnym
biernik	jednoczesnego	jednoczesny	jednoczesną	jednoczesne	jednoczesnych	jednoczesne
narzędnik	jednoczesnym		jednoczesną	jednoczesnym	jednoczesnymi
miejscownik	jednoczesnym		jednoczesnej	jednoczesnym	jednoczesnych
wołacz	jednoczesny		jednoczesna	jednoczesne	jednocześni	jednoczesne
nie stopniuje się

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

(1.1) jednoczesny wymarsz/występ • jednoczesne działanie/użytkowanie

synonimy:

(1.1) równoczesny

antonimy:

(1.1) oddzielny

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik jednoczesność f rodzaj żeński

przysł. przysłówek jednocześnie

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) simultaneous
• duński: (1.1) samtidig
• szwedzki: (1.1) samtida

źródła: