nieszczęście

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

nieszczęście (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ɲɛˈʃʧ̑ɛ̃w̃ɕʨ̑ɛ], AS[ńeščũ̯śće], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. asynch. ę   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) przykre, nieszczęśliwe, pechowe zdarzenie
(1.2) pechowy, niepomyślny dla kogoś bieg zdarzeń
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) tragedia, cios, krzywda, klęska, niedola, katastrofa
(1.2) pech, niełaska, bieda, niepowodzenie, wypadek
antonimy:
(1.2) szczęście, pot.  fart
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  nieszczęśliwy
przysł.  nieszczęśliwie
związki frazeologiczne:
wyglądać jak nieszczęściebrzydki jak nieszczęścienieszczęścia chodzą paraminieszczęścia chodzą po ludziachszczęście w nieszczęściuna nieszczęścietrzeba nieszczęścia, żenieszczęście chciało, żenie ma nieszczęścia
etymologia:
pol.  nie + szczęście
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: