nieszczęśnik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

nieszczęśnik (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba nieszczęśliwa, wzbudzająca litość i współczucie
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) nieszczęśliwiec, biedak, biedaczek, biedaczysko, biedaczyna, nieborak; przest. niebożę
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. nieszczęście n, nieszczęśliwiec m, nieszczęśliwość ż, nieszczęsność ż
forma żeńska nieszczęśnica ż
przym. nieszczęsny, nieszczęśliwy
przysł. nieszczęsnie, nieszczęśliwie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: