unieszczęśliwienie

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

unieszczęśliwienie (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌũɲɛʃʧ̑ɛ̃w̃ɕlʲiˈvʲjɛ̇̃ɲɛ], AS[ũńeščẽũ̯ślʹivʹi ̯ė̃ńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.nazal.asynch. ę -ni…akc. pob.i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) uczynienie kogoś nieszczęśliwym
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Jednym głupim ruchem spowodował unieszczęśliwienie wszystkich swoich bliskich.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) uszczęśliwienie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. nieszczęście n, nieszczęsność ż, nieszczęśliwość ż, nieszczęśliwiec m, nieszczęśnik m, nieszczęśnica ż, unieszczęśliwianie n
czas. unieszczęśliwić dk., unieszczęśliwiać ndk.
przym. nieszczęśliwy, nieszczęsny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) rzecz. odczas. od: unieszczęśliwić
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: