dziki

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

dziki (język polski)[edytuj]

dzikie (1.1) zwierzęta
dziki (2.1)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈʥ̑ici], AS[ʒ́iḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk. 
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) nieudomowiony, żyjący w naturalnych warunkach
(1.2) niekontrolowany
(1.3) nieokrzesany

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) człowiek kultur prymitywnych, żyjący w pierwotnych warunkach

rzeczownik, forma pochodna

(3.1) M.  lm  od: dzik
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Celem tej fundacji jest ochrona dzikich zwierząt przed kłusownictwem i innymi formami okrucieństwa wobec nich.
(1.2) Dziki handel jest dziś głównym źródłem bezdomności zwierząt[1].
(2.1) Podczas przemierzania dżungli jedynym napotkanym człowiekiem był jakiś dziki płynący w oddali dłubanką.
(3.1) W kartoflisku pod lasem buchtowały nocą dziki.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(2.1) dzikus
antonimy:
(1.1) wobec zwierząt udomowiony, wobec roślin uprawny
(1.2) kontrolowany, ucywilizowany
(2.1) człowiek cywilizowany
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  dzikość f , dzik m , dziczyzna f , dzicz f , dzikus m , dzikuska f , dzikarz m 
czas.  dziczeć, zdziczeć
przym.  półdziki
przysł.  dziko, półdziko
związki frazeologiczne:
dzika kartadzika plażadziki lokatordziki tłumdziki wrzaskDziki Zachód
etymologia:
uwagi:
(2.1) współcześnie słowo o negatywnej konotacji, określenie pogardliwe
tłumaczenia:
źródła:
  1. polityka.pl