dziki

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dziki (język polski)[edytuj]

dzikie (1.1) zwierzęta
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈʥ̑ici], AS[ʒ́iḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) nieudomowiony, żyjący w naturalnych warunkach
(1.2) niekontrolowany
(1.3) nieokrzesany
(1.4) naturalny

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) człowiek kultur prymitywnych, żyjący w pierwotnych warunkach
(2.2) polit. człowiek nienależący do żadnej partii[1]

rzeczownik, forma fleksyjna

(3.1) M. lm od: dzik
odmiana:
(1.1-2)
(2.1-2)
przykłady:
(1.1) Celem tej fundacji jest ochrona dzikich zwierząt przed kłusownictwem i innymi formami okrucieństwa wobec nich.
(1.2) Dziki handel jest dziś głównym źródłem bezdomności zwierząt.[2]
(2.1) Podczas przemierzania dżungli jedynym napotkanym człowiekiem był jakiś dziki płynący w oddali dłubanką.
(3.1) W kartoflisku pod lasem buchtowały nocą dziki.
składnia:
kolokacje:
(1.1) dzika gruszadzika różaślaz dziki
synonimy:
(1.1) reg. (Śląsk) dziwoki; bot. lud. psi
(2.1) dzikus
antonimy:
(1.1) wobec zwierząt udomowiony, wobec roślin uprawny
(1.2) kontrolowany, ucywilizowany
(2.1) człowiek cywilizowany
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dzikusek mos, dzikość ż, dzik m, dziczyzna ż, dzicz ż, dzikus m, dzikuska ż, dzikarz m, dziczenie n, dzikowanie n
czas. dziczeć ndk., zdziczeć dk., dzikować ndk.
przym. półdziki, dziczy
przysł. dziko, półdziko
związki frazeologiczne:
dzika kartadzika plażadziki lokatordziki tłumdziki wrzaskDziki Zachód
etymologia:
uwagi:
(2.1) współcześnie słowo o negatywnej konotacji, określenie pogardliwe
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło dziki w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. polityka.pl
  3. Tomasz Klimkowski, Dziedzictwo greckie w języku rumuńskim i arumuńskim, „Balcanica Posnaniensia. Acta et studia”, XIX, Poznań 2012, Wydawnictwo Instytutu Historii UAM, s. 23.