dziczyzna

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

dziczyzna (język polski)[edytuj]

danie z dziczyzny (1.1)
wymowa:
IPA[ʥ̑iˈʧ̑ɨzna], AS[ʒ́ičyzna], zjawiska fonetyczne: zmięk.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk.  kulin.  mięso z ubitej zwierzyny łownej
odmiana:
(1.1) [1]
przykłady:
(1.1) Na obiad zjedliśmy pieczeń z dziczyzny.
składnia:
kolokacje:
(1.1) pasztet z dziczyzny • pieczona dziczyzna
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) mięso
hiponimy:
(1.1) sarnina, jelenina
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  dziki m.-os. , dzikość, dzik, dzicz, dzikus, dzikuska, dzikarz
czas.  dziczeć
przym.  dziki, dziczy
przysł.  dziko
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Jedzenie
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło dziczyzna w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.