dzikus

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

dzikus (język polski)[edytuj]

dzikusy (1.1)
wymowa:
IPA[ˈʥ̑ikus], AS[ʒ́ikus], zjawiska fonetyczne: zmięk.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osobnik niecywilizowany
(1.2) osoba nieobyta towarzysko
(1.3) reprezentant obcej cywilizacji
(1.4) prostak
(1.5) człowiek nieśmiały
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) barbarzyńca, dziki, jaskiniowiec, troglodyta
(1.2) odludek, pot.  borsuk, dzik
(1.4) dewastator, nieokrzesaniec, prymityw
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  dzik m , dziczyzna f , dziki m.-os. , dzicz {f}, dzikość f 
zdrobn.  dzikusek m 
forma męska dzikuska f 
czas.  dziczeć, zdziczeć
przym.  dziki
przysł.  dziko
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: