dzikus

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dzikus (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈʥ̑ikus], AS[ʒ́ikus], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osobnik niecywilizowany
(1.2) osoba nieobyta towarzysko
(1.3) reprezentant obcej cywilizacji
(1.4) prostak
(1.5) człowiek nieśmiały
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) barbarzyńca, dziki, jaskiniowiec, troglodyta
(1.2) odludek, pot. borsuk, dzik
(1.4) dewastator, nieokrzesaniec, prymityw
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dzik mzw, dziczyzna ż, dziki mos, dzicz ż, dzikość ż
zdrobn. dzikusek m
forma żeńska dzikuska ż
czas. dziczeć ndk., zdziczeć dk.
przym. dziki
przysł. dziko
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. dziki + -us
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: