dzicz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dzicz (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ʥ̑iʧ̑], AS[ʒ́ič], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) grupa prymitywnych, dzikich, niecywilizowanych ludzi
(1.2) odludne, nieuprawiane miejsce
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) hołota
(1.2) pustkowie, odludzie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dzikus m, dziki mos, dziczyzna ż, dzikość ż, dzik mzw, dzikuska ż
czas. dziczeć
przym. dziki
przysł. dziko
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: