dziko

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

dziko (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈʥ̑ikɔ], AS[ʒ́iko], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

przysłówek sposobu

(1.1) w sposób dziki
odmiana:
przykłady:
(1.1) Poczuła się nagle dziko szczęśliwa, że on jest obok. Że trzyma jej dłoń w swojej ręce, że do siebie przytula[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) dziko żyjący / rosnący
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. dziki, dziczy
rzecz. dzikość f, dzikus m, dzikuska f, dzicz f, dziczyzna f, dzik m, dziki mos
czas. dziczeć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Maria Nurowska, Panny i wdowy: zdrada, 1991, Narodowy Korpus Języka Polskiego.