jedyny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

jedyny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[jɛˈdɨ̃nɨ], AS[i ̯edny], zjawiska fonetyczne: nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) istniejący tylko w jednym egzemplarzu
(1.2) wyjątkowy, szczególny, niepowtarzalny
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Na wojnie straciła swojego jedynego syna.
(1.1) Jedynym kablem w budynku był metalowy przewód do słuchawki archaicznego telefonu na kartę magnetyczną, do którego wciąż była kolejka.
(1.2) Jesteś dla mnie jedyny.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. jednostka f, jedność, jedynka, jeden
licz. jeden
przym. pojedynczy
zaim. jeden
partyk. jedynie
związki frazeologiczne:
jedyny w swoim rodzaju
etymologia:
czes.[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 136.