sustantivo

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

sustantivo (język hiszpański)[edytuj]

wymowa:
IPA[suș.tan̩.ˈti.βo]
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) gram.  rzeczownikowy

rzeczownik, rodzaj męski

(2.1) gram.  rzeczownik

czasownik, forma fleksyjna

(3.1) 1. os.  lp  (yo) czasu teraźniejszego (presente) trybu oznajmującego (indicativo) od sustantivar
odmiana:
(1) lp  sustantivo m , sustantiva f ; lm  sustantivos m , sustantivas f 
(2) lm  sustantivos
przykłady:
(2.1) El ejercicio consiste en clasificar semánticamente esta lista de sustantivos.Ćwiczenie polega na sklasyfikowaniu znaczeniowo tej listy rzeczowników.
składnia:
kolokacje:
(1.1) nombre sustantivorzeczownikoración subordinada sustantivazdanie podrzędne rzeczownikowelocución sustantivazwiązek wyrazów w funkcji rzeczownika
(2.1) sustantivo masculino / femenino / neutrorzeczownik rodzaju męskiego / żeńskiego / nijakiegosustantivo común / (częściej: nombre) propiorzeczownik pospolity / własnysustantivo concreto / abstractorzeczownik konkretny (lub zmysłowy) / abstrakcyjnysustantivo singular / pluralrzeczownik w liczbie pojedynczej / mnogiejsustantivo individual / colectivorzeczownik jednostkowy / zbiorowysustantivo contable / incontablerzeczownik policzalny / niepoliczalnysustantivo simple / compuestorzeczownik prosty / złożony
synonimy:
(1.1) nominal, rzad.  substantivo
(2.1) nombre, rzad.  substantivo
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  sustantivar, substantivar
przysł.  sustantivamente, substantivo
rzecz.  sustantivación f , sustantividad f , substantivo m 
przym.  substantivo
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac.  substantivus[1]
uwagi:
źródła:
  1. hasło sustantivo w: etimologias.dechile.net.