dopełnienie

dopełnienie (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌdɔpɛwʲˈɲɛ̇̃ɲɛ], AS: [dopeu̯ʹńė̃ńe], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • podw. art. podwyższona artykulacja samogłoski • nazal. nazalizacja • -ni… końcówka -ni… • akc. pob. akcent poboczny  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) rzeczownik odczasownikowy od dopełnić

(1.2) część dopełniająca całość

(1.3) gram. gramatyka część zdania oznaczająca przedmiot wykonywanej czynności; zob. zobacz też dopełnienie w Wikipedii

(1.4) mat. matematyka, matematyczny zbiór elementów nie należących do danego zbioru; zob. zobacz też dopełnienie zbioru w Wikipedii

odmiana:

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	dopełnienie	dopełnienia
dopełniacz	dopełnienia	dopełnień
celownik	dopełnieniu	dopełnieniom
biernik	dopełnienie	dopełnienia
narzędnik	dopełnieniem	dopełnieniami
miejscownik	dopełnieniu	dopełnieniach
wołacz	dopełnienie	dopełnienia

przykłady:

(1.3) W zdaniu „Chłopiec czyta książkę”, wyraz „książkę” występuje w funkcji dopełnienia.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.2) uzupełnienie

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik dopełniacz m rodzaj męski, dopełnianie n rodzaj nijaki

związki frazeologiczne:

(1.3) dopełnienie bliższe • dopełnienie dalsze

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.3) (grammatical) object; (1.4) complement
• francuski: (1.3) complément d'objet; (1.4) complémentaire
• łaciński: (1.3) obiectus
• nowogrecki: (1.1),(1.2),(1.4) συμπλήρωμα n rodzaj nijaki; (1.3) αντικείμενο n rodzaj nijaki
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.3)
• rosyjski: (1.3) дополнение, обьект; (1.4) дополнение

źródła: