podmiot
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] podmiot (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) gram. część zdania, wyraz lub kilka wyrazów określające wykonawcę czynności; zob. też podmiot (gramatyka) w Wikipedii
- (1.2) praw. osoba, która wykonuje jakąś czynność prawną, mająca prawa wobec czegoś
- (1.3) filoz. człowiek, jednostka
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik podmiot podmioty dopełniacz podmiotu podmiotów celownik podmiotowi podmiotom biernik podmiot podmioty narzędnik podmiotem podmiotami miejscownik podmiocie podmiotach wołacz podmiocie podmioty
- przykłady:
- (1.1) Czy może istnieć zdanie bez podmiotu?
- (1.2) Każdy człowiek jest podmiotem prawa od urodzenia do śmierci.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) podmiot domyślny • podmiot liryczny • podmiot logiczny
- (1.2) podmiot gospodarczy
- synonimy:
- antonimy:
- (1.2) przedmiot
- wyrazy pokrewne:
- przym. podmiotowy
- rzecz. podmiotowość
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (1.2-3) odmiana jak wyrazu nieżywotnego
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) subject; (1.2) subject
- duński: (1.1) subjekt n, grundled n
- esperanto: (1) subjekto
- francuski: (1.1-3) sujet m
- hiszpański: (1.1-3) sujeto m
- islandzki: (1.1) frumlag n
- niemiecki: (1.1) Subjekt n; (1.2) Subjekt n
- nowogrecki: (1.1-3) υποκείμενο n
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1) подлежащее m
- ukraiński: (1.1) підмет m
- włoski: (1.1-3) soggetto m
- źródła:
