bezwarunkowy
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] bezwarunkowy (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌbɛzvarũŋˈkɔvɨ], AS: [bezvarũŋkovy], zjawiska fonetyczne: nazal.• -nk- • akc. pob. wymowa
- znaczenia:
przymiotnik
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga m.-os./mzw mrz f n m.-os. nm.-os. mianownik bezwarunkowy bezwarunkowa bezwarunkowe bezwarunkowi bezwarunkowe dopełniacz bezwarunkowego bezwarunkowej bezwarunkowego bezwarunkowych celownik bezwarunkowemu bezwarunkowej bezwarunkowemu bezwarunkowym biernik bezwarunkowego bezwarunkowy bezwarunkową bezwarunkowe bezwarunkowych bezwarunkowe narzędnik bezwarunkowym bezwarunkową bezwarunkowym bezwarunkowymi miejscownik bezwarunkowym bezwarunkowej bezwarunkowym bezwarunkowych wołacz bezwarunkowy bezwarunkowa bezwarunkowe bezwarunkowi bezwarunkowe
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) ~e posłuszeństwo, ~e uwielbienie, ~a miłość, ~a kapitulacja; biol. odruch bezwarunkowy
- synonimy:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) unconditioned, unconditional, unquestioning, absolute, implicit
- francuski: (1.1) inconditionnel
- słowacki: (1.1) bezpodmienečný
- włoski: (1.1) incondizionato, pieno, intero
- źródła:
