przymus

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

przymus (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈpʃɨ̃mus], AS[pšmus], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) presja wywierana na kogoś w celu zmuszenia do czegoś
(1.2) wewnętrzna potrzeba zrobienia czegoś
(1.3) środki prawne zmuszające do podporządkowania się przepisom lub wyrokowi; zob.  też przymus (prawo) w Wikipedii
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) przymus fizyczny
(1.3) przymus administracyjnyprzymus osobistyprzymus szkolnyprzymus adwokacki
synonimy:
(1.1) mus, przymuszanie, konieczność, zmuszenie, nacisk, wymóg, presja
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  przymusowość f , przymuszanie n , przymuszenie n , przymuszoność f 
czas.  przymusić (się) dk. , przymuszać (się) ndk. , musieć ndk. , zmuszać ndk. 
przym.  przymusowy, przymuszony
przysł.  przymusowo, przymusem, przymuszenie
ims.  przymuszony
związki frazeologiczne:
robić coś z przymusurobić coś pod przymusemprzest.  zadawać komuś przymus
etymologia:
uwagi:
zob.  też przymus w Wikipedii
tłumaczenia:
źródła: