istnienie

istnienie (język polski)

wymowa:

IPA: [iˈstʲɲɛ̇̃ɲɛ], AS: [istʹńė̃ńe], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • podw. art. podwyższona artykulacja samogłoski • nazal. nazalizacja • -ni… końcówka -ni…  wymowa

znaczenia:

rzeczownik odczasownikowy, rodzaj nijaki

(1.1) bycie, trwanie, występowanie

(1.2) wyodrębniona całość, istota, byt

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	istnienie
dopełniacz	istnienia
celownik	istnieniu
biernik	istnienie
narzędnik	istnieniem
miejscownik	istnieniu
wołacz	istnienie

(1.2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	istnienie	istnienia
dopełniacz	istnienia	istnień
celownik	istnieniu	istnieniom
biernik	istnienie	istnienia
narzędnik	istnieniem	istnieniami
miejscownik	istnieniu	istnieniach
wołacz	istnienie	istnienia

przykłady:

(1.1) Istnienie kilku dialektów języka urozmaica ten język i dodaje mu waloru.

(1.2) Kto ma na sumieniu tyle istnień?

składnia:

(1.1) ~ + D. dopełniacz

kolokacje:

(1.2) ludzkie ~

synonimy:

(1.1) egzystencja, życie, żywot

(1.2) istota, jednostka, byt, organizm, obiekt, ciało

antonimy:

(1.1) niebyt

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik istnieć

związki frazeologiczne:

etymologia:

od czasownika istnieć

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) existence, subsistence; (1.2) being, living, entity
• arabski: (1.1) كون ,وجود
• fiński: olemassaolo
• francuski: (1.1) existence f rodzaj żeński; (1.2) être m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) existencia f rodzaj żeński; (1.2) ser m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Existenz f rodzaj żeński, Bestehen n rodzaj nijaki, Dasein n rodzaj nijaki, Vorhandensein n rodzaj nijaki
• nowogrecki: (1.1) ύπαρξη f rodzaj żeński; (1.2) ον n rodzaj nijaki
• włoski: (1.1) esistenza f rodzaj żeński

źródła: