istnienie
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
istnienie (język polski) [edytuj]
- wymowa:
- IPA: [iˈstʲɲɛ̇̃ɲɛ], AS: [istʹńė̃ńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• podw. art.• nazal.• -ni… wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) bycie, trwanie, występowanie
- (1.2) wyodrębniona całość, istota, byt
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik istnienie dopełniacz istnienia celownik istnieniu biernik istnienie narzędnik istnieniem miejscownik istnieniu wołacz istnienie - (1.2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik istnienie istnienia dopełniacz istnienia istnień celownik istnieniu istnieniom biernik istnienie istnienia narzędnik istnieniem istnieniami miejscownik istnieniu istnieniach wołacz istnienie istnienia
- przykłady:
- (1.1) Istnienie kilku dialektów języka urozmaica ten język i dodaje mu waloru.
- (1.2) Kto ma na sumieniu tyle istnień?
- składnia:
- (1.1) istnienie + D.
- antonimy:
- (1.1) niebyt
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) existence, subsistence; (1.2) being, living, entity
- arabski: (1.1) كون ,وجود
- fiński: olemassaolo
- francuski: (1.1) existence f; (1.2) être m
- hiszpański: (1.1) existencia f; (1.2) ser m
- niemiecki: (1.1) Existenz f, Bestehen n, Dasein n, Vorhandensein n
- nowogrecki: (1.1) ύπαρξη f; (1.2) ον n
- włoski: (1.1) esistenza f
- źródła:
