dialekt

dialekt (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈdʲjalɛkt], AS: [dʹi ̯alekt], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • i → j  i czytane jako /j/  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) regionalna odmiana języka, odznaczająca się swoistymi cechami fonetycznymi, leksykalnymi, itp.

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	dialekt	dialekty
dopełniacz	dialektu	dialektów
celownik	dialektowi	dialektom
biernik	dialekt	dialekty
narzędnik	dialektem	dialektami
miejscownik	dialekcie	dialektach
wołacz	dialekcie	dialekty

przykłady:

(1.1) Język śląski jest dialektem języka polskiego.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) narzecze

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• afrykanerski: (1.1) dialekt
• alemański: (1.1) Dialäkt
• angielski: (1.1) dialect
• arabski: (1.1) لهجة
• bośniacki: (1.1) dijalekt m rodzaj męski
• bułgarski: (1.1) диалект
• chiński: (1.1) 方言
• chorwacki: (1.1) dijalekt m rodzaj męski
• dolnosaksoński: (1.1) missingsch
• duński: (1.1) dialekt w rodzaj wspólny
• fiński: (1.1) murre, aluemurre
• francuski: (1.1) patois m rodzaj męski, dialecte m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) dialecto m rodzaj męski
• holenderski: (1.1) dialect n rodzaj nijaki
• indonezyjski: (1.1) dialek
• japoński: (1.1) 方言 (ほうげん, hōgen)
• kataloński: (1.1) dialecte
• koreański: (1.1) 사투리 (sa-tou-ri), 방언 (bang-on)
• lombardzki: (1.1) dialett
• niemiecki: (1.1) Dialekt m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) διάλεκτος f rodzaj żeński
• portugalski: (1.1) dialecto (port.), dialeto (braz.)
• rosyjski: (1.1) диалект (dialékt)
• serbski: (1.1) дијалект (dijalekt) m rodzaj męski
• słowacki: (1.1) nárečie
• szwedzki: (1.1) dialekt w rodzaj wspólny, folkmål n rodzaj nijaki
• turecki: (1.1) lehçe, diyalekt
• węgierski: (1.1) nyelvjárás
• włoski: (1.1) dialetto, parlata

źródła:

dialekt (język afrykanerski)

wymowa:

IPA: [djɑˈlɛkt]

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) dialekt

odmiana:

(1.1) lm liczba mnoga dialekte

przykłady:

(1.1) Nedersaksies ken baie dialekte. → Język dolnosaksoński posiada wiele dialektów.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

hol. holenderski dialect

uwagi:

źródła:

dialekt (język duński)

wymowa:

Dania: [diaˡlægt]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) dialekt

odmiana:

(1.1) en dialekt, dialekten, dialekter, dialekterne

przykłady:

(1.1) Det danske sprog er en dialekt af et fælles nordisk sprog. → Język duński jest dialektem języka nordyckiego.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik dialektal

związki frazeologiczne:

etymologia:

gr. starogrecki διάλεκτος

uwagi:

źródła:

dialekt (język norweski (bokmål))

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) dialekt

odmiana:

(1.1) en dialekt, dialekten, dialekter, dialektene

przykłady:

(1.1) Jeg har ingenting imot dialekter da jeg snakker dialekt selv. (z internetu) → Nic nie mam przeciwko dialektom, bo sam mówię dialektem.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

dialekt (język szwedzki)

wymowa:

[dial'ek:t] wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) dialekt

odmiana:

(1.1) en dialekt, dialekten, dialekter, dialekterna

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) folkmål

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

dialekt (język turkmeński)

zapisy w ortografiach alternatywnych:

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) jęz. językoznawstwo dialekt

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: