dialekt

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: Dialekt

Spis treści

[edytuj] dialekt (język polski)


wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) regionalna odmiana języka, odznaczająca się swoistymi cechami fonetycznymi, leksykalnymi, itp.

odmiana:
przykłady:

(1.1) Język duński jest dialektem języka nordyckiego.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) narzecze
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:

[edytuj] dialekt (język duński)


wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) dialekt

odmiana: (1.1) en dialekt, dialekten, dialekter, dialekterne
przykłady:

(1.1) Det danske sprog er en dialekt af et fælles nordisk sprog.Język duński jest dialektem języka nordyckiego.

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:

[edytuj] dialekt (język norweski (bokmål))


wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) dialekt

odmiana: (1.1) en dialekt, dialekten, dialekter, dialektene
przykłady:

(1.1) Jeg har ingenting imot dialekter da jeg snakker dialekt selv. (z internetu)Nic nie mam przeciwko dialektom, bo sam mówię dialektem.

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:

[edytuj] dialekt (język szwedzki)


wymowa: posłuchaj
znaczenia:
rzeczownik

(1.1) dialekt

odmiana:
przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: